Przymusowe przekierowanie dostaw z okupowanego regionu do Francji, a tym samym braku dostaw surowców na rynek niemiecki, połączone z biernym oporem niemieckich robotników, sparaliżował gospodarkę Zagłębia Ruhry, spowodował załamanie się niemieckiej gospodarki, szybki wzrost bezrobocia, hiperinflację i przyśpieszył załamanie kursu niemieckiej waluty.
Okoliczności zakończenia Ostatecznie zwycięskie mocarstwa dostrzegły zagrożenia wynikające z prowadzonej wobec Niemiec polityki, wśród których najważniejszy był wzrost radykalnych nastrojów wśród Niemców, czego przejawem były powstanie komunistów w Hamburgu (22 października 1923 r.), pucz nazistów w Monachium (8-9 listopada 1923 r.) i wejście komunistów w skład rządów w Saksonii i Turyngii. Z powodu braku poparcia międzynarodowego dla okupacji (m.in. ze strony USA i Wielkiej Brytanii), Francja zdecydowała o zmianie polityki i podjęciu współpracy z Niemcami. Zakończona niepowodzeniem próba narzucenia przez III Republikę swojej woli siłą oznaczała koniec francuskiej hegemonii na kontynencie i stała się początkiem odzyskiwania przez Niemcy mocarstwowego statusu. Konflikt został zakończony przez plan Dawesa, który przewidywał m.in. wydłużenie okresu spłaty reparacji do 60 lat i udzielenie pomocy finansowej Niemcom na stabilizację gospodarki i finansów.