Po powstaniu Tymczasowej Rady Stanu, od lutego 1917 członek zespołu ds. opracowania Farmakopei Polskiej. Organizator administracji farmaceutycznej w odradzającym się państwie polskim. Od września 1917 był naczelnikiem wydziału farmaceutycznego w Departamencie Spraw Wewnętrznych TRS a potem rządu Rady Regencyjnej. Następnie był naczelnikiem Wydziału Farmace w Ministerstwie Zdrowia Publicznego (1918–1919). Od 1918 był także organizatorem i dyrektorem Państwowego Instytutu Farmaceutycznego (1920–1930) a po jego reorganizacji w Dział Chemii Państwowego Zakładu Higieny był kierownikiem tego działu do 1936Marcin Batory, Organizacja rejestracji leków w Polsce w latach 1918–1939. Część I - Lek w Polsce - Z historii farmacji - online [22.05.2020]. Zadaniem Instytutu było: badanie i określanie jakości wszelkich środków leczniczych, opatrunkowych, kosmetycznych i wód mineralnych; badanie i określanie jakości tych środków i wód, celem orzekania o dopuszczeniu ich do obrotu handlowego w kraju; badanie i określanie jakości produkowanych w kraju i znajdujących się w handlu surowców lekarskich i wykonywaniu prac z dziedziny środków lekarskich, zgodnie z zamierzeniami gospodarczymi władz państwowych i przedsiębiorczości prywatnej;