W latach 1842–1844 ruiny dawnego klasztornego refektarza przebudowano na katolicki kościół św. św. Piotra i Pawła, pierwszy w mieście od trzystu lat. Obiekt wyświęcono w 1845.T. Piątkowski, Estonia, s. 139. Na terenie pozostałych ruin rozwijała się dość chaotyczna zabudowa magazynowa i mieszkalna. Dopiero w 1954 teren ten uporządkowano, zabezpieczono ruiny, a w ocalałych krużgankach urządzono wystawę zabytkowego kamiennego detalu architektonicznego.
Architektura Kompleks klasztorny był czteroskrzydłowy, z wewnętrznym dziedzińcem. Główną dominantą budowli był klasztorny kościół św. Katarzyny, w momencie zakończenia budowy najdłuższy budynek w mieście (67,7 m). Budynek kryty był przynajmniej w części sklepieniem gwiaździstym. Bogactwem zdobień wyróżniały się kościelne portale na elewacji zachodniejW. Raam, Architiekturnyje..., s. 87..
Zniszczenia w XVI w. przetrwała jedynie część krużganków otaczających zamknięty dziedziniec oraz część wschodniego skrzydła budynku z kościelną zakrystią na pierwszej kondygnacji i salą zakonnej kapituły na drugiej kondygnacji.