Był prodziekanem Wydziału Chemicznego PWr (1969–1972), kierownikiem Zakładu Technologii Organicznej PWr (1971–1996), z-cą dyrektora (1972–1981) i następnie dyrektorem (1991–1996) Instytutu Technologii Organicznej i Tworzyw Sztucznych PWr.
W prowadzonych badaniach zajmował się wybranymi zagadnieniami przemysłowej syntezy organicznej, w tym głównie otrzymywaniem przyjaznych środowisku naturalnemu związków powierzchniowo czynnych. Jest współtwórcą metod syntezy nowych surfaktantów chemodegradowalnych z grupy liniowych i cyklicznych acetali oraz oksyetylenowanych alkoholi monoterpenowych i eterów poliglikoli. Zajmował się syntezą, oceną właściwości powierzchniowych i podatnością na biodegradację surfaktantów cukrowych oraz biosurfaktantów z grupy surfaktyn. Propagator, w skali krajowej, filozofii, zasad i osiągnięć zielonej chemii. Autor/współautor 165 publikacji naukowych i 46 patentów. Promotor 8 przewodów doktorskich i opiekun naukowy 5 przewodów habilitacyjnych. Jest twórcą wrocławskiej szkoły naukowej: „Chemia związków powierzchniowo czynnych i układów zdyspergowanych”.