Otoskleroza (łac. otosclerosis) – choroba kosteczek ucha środkowego, która stopniowo prowadzi do utraty słuchu. Dolegliwość ta występuje rodzinnie; częściej dotyka kobiety między 15 a 30 rokiem życia. Może znacznie pogłębić się w czasie ciąży.
W otosklerozie dochodzi do rozwoju ognisk nieprawidłowej tkanki kostnej w obrębie kosteczek ucha środkowego. Niedosłuch o charakterze przewodzeniowym powstaje głównie na skutek zrośnięcia podstawy strzemiączka z otworem okienka owalnego oraz zarośnięciem okienka okrągłego. Hamuje to przenoszenie bodźców dźwiękowych do ucha wewnętrznego. Osoba z otosklerozą może cierpieć również z powodu szumu w uszach i zawrotów głowy. Słyszenie zazwyczaj jest lepsze w głośnym otoczeniu.
Diagnostyka diagnostyka obrazowa nie znajduje zastosowania w wykrywaniu otosklerozy, jednakże w niektórych przypadkach w badaniu tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego można uwidocznić ogniska otosklerotyczne; audiometria tonalna – niedosłuch przewodzeniowy z krzywymi progowymi w fazie początkowej na poziomie 40 dB, zachowana rezerwa ślimakowa, lepsze słyszenie na wyższych częstotliwościach, załamek Carharta – podwyższenie (czyli pogorszenie) progu słuchu o około 10–20 dB w częstotliwości 2 kHz, w dalszym przebiegu pogorszenie słuchu dla częstotliwości wysokich; w otoskopii widoczny niekiedy objaw