Duńskie kino dźwiękowe (1930–1960) W 1929 w opanowanym przez kryzys Nordisku nie powstał już ani jeden film. Produkcję duńskich filmów próbował ożywić bankier Carl Bauder, który posiadał aktywa w Nordisku i przestawił produkcję na tworzenie filmów dźwiękowych. Jednakże bariera językowa sprawiła, że duńskie filmy nie miały szans na dotarcie do publiczności innej niż Duńczycy. Do II wojny światowej w produkcji duńskiej dominowały melodramaty takie jak Hotel Paradis (1931), Banita (1935), Laila (1937) George’a Schnéevoigta, a także musicale takie jak Mille, Maria i ja (1937) Emanuela Gregersa. Bezskutecznie do kinematografii duńskiej próbowali powrócić Holger-Madsen i Christensen, a Dreyer po porażce komercyjnej ekspresjonistycznego filmu Wampir (1932) wstrzymał okresowo swoją działalność reżyserską. Próbą wyjścia z kryzysu było objęcie – na razie twórczości dokumentalnej i oświatowej – mecenatem państwowym w 1938, kiedy powstała Państwowa Centrala Filmowa.