Po II wojnie światowej powstało wiele filmów o hitlerowskiej okupacji Danii, w tym o charakterze rozrachunkowym. Wśród nich znalazły się Czerwone łąki (1945) Bodil Ipsen i Lau Lauritzena o zdradzie w konspiracyjnym oddziale oraz Trzy lata później (1948) Johana Jacobsena o przejawach mieszczańskiej kolaboracji z władzami okupacyjnymi. Za największy tużpowojenny sukces kina duńskiego uznawana jest Ditta (1946) Bjarne i Astrid Henning-Jensenów, o dojrzewaniu ubogiej wiejskiej dziewczyny zderzonej z brutalną rzeczywistością. Uwagę krytyki zwrócił też kolejny nagradzany film Dreyera o chrześcijańskiej wymowie, Słowo (1955). Jednak poza filmami dokumentalnymi tematyka społeczna zajmowała coraz mniejszą uwagę reżyserów, a olbrzymie powodzenie w kinach miały przede wszystkim konserwatywne adaptacje powieści Mortena Korcha Czerwone konie, wyprodukowane przez byłego duńskiego nazistę Henninga Karmarka.
Nowa Fala i kino popularne (1960–1981) mały|Kostiumy, którymi posługiwali się odtwórcy głównych ról w serii Gang Olsena Strukturalna przemiana fabularnego kina duńskiego, znajdującego się w wyraźnym kryzysie, dokonała się dopiero w latach 60. XX wieku.