Władysław Plewik (ur. 7 kwietnia 1905 w Bełżycach, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kapłan diecezji łódzkiej, kapelan rezerwy Wojska Polskiego. Więzień oficerskiego obozu jenieckiego w Starobielsku. Zamordowany w kwietniu 1940 roku w siedzibie NKWD w Charkowie, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 7 kwietnia 1905 rokuAkta urodzeń parafii Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Bełżycach 1886-1905. Akt nr 92 z 1905 roku. w Bełżycach. Syn Pawła i Franciszki z domu Wójtowicz. Miał trzech braci: Stanisława, Aleksandra i Józefa. Ukończył szkołę powszechną w Bełżycach. Był bardzo zdolnym młodzieńcem, wychowanym w duchu patriotycznym wśród religijnej rodziny. W 1922 roku został przyjęty do III klasy Gimnazjum Księży Salezjanów w Lądzie. W 1925 r. (po ukończeniu 5 klasy) jako absolwent Małego Seminarium w Lądzie wstąpił do Gimnazjum Archidiecezjalnego w Wilnie, które ukończył w maju 1929 roku. Następnie wstąpił do Seminarium Duchownego w Łodzi. Uroczystość obłóczyn odbyła się 12 listopada 1929 roku. Na pamiątkowym obrazku znalazła się Modlitwa o dobrą śmierć:O najlitościwszy i najmożniejszy Opiekunie mój, św.