Obracając się, powodują wychylanie dźwigni zaworowej (3), która otwiera zawór (4). Powrót zaworu do pozycji zamkniętej zapewnia sprężyna (5). W przypadku rozrządu tulejowego nie stosuje się sprężyn, co jest zaletą.
W silnikach historycznych był stosowany rozrząd dolnozaworowy z zaworami umieszczonymi w bloku silnika (a nie w głowicy). Zapewniał on gorsze napełnienie cylindra (mniejszy ładunek), przez co wysilenie silnika było nieduże i sprawność jego niższa. Czasem był też stosowany rozrząd mieszany – zasilanie było zaworem umieszczonym w głowicy, wydech – zaworem w bloku silnika.
Obecnie w samochodach spotykane jest najczęściej rozwiązanie bez dźwigni zaworowej – krzywki wału rozrządu naciskają na tzw. szklanki – metalowe cylindry, które naciskają na popychacze hydrauliczne. Unika się poprzez to elementów pośrednich w pracy rozrządu.
W nowoczesnych silnikach stosuje się czujniki (m.in. czujnik położenia wałka rozrządu) w celu optymalnego sterowania fazami rozrządu – samochody z tzw. zmiennymi fazami rozrządu.