W 1946 roku osiadł na stałe w Holandii. W latach 1950–1957 prowadził klasę kompozycji w Hochschule für Musik w Kolonii, gdzie jednym z jego uczniów był Karlheinz Stockhausen.
Doctor honoris causa Uniwersytetu Genewskiego (1949) i Uniwersytetu w Lozannie (1961). W 1951 roku został laureatem Prix de Genève. Honorowy członek Akademii Muzycznej św. Cecylii w Rzymie. Odznaczony Krzyżem Zasługi 1. Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1968).
Twórczość Twórczość Martina pozostaje poza głównymi nurtami muzyki XX-wiecznej, łączy w sobie różne elementy i tendencje. W pierwszym okresie jego twórczości dostrzegalne są wpływy Césara Francka, Gabriela Faurégo, Maurice’a Ravela i Claude’a Debussy’ego. Własny, dojrzały styl wypracował stosunkowo późno, bo dopiero w latach 30. XX wieku. Martin zaadaptował częściowo elementy techniki dodekafonicznej Arnolda Schönberga, odrzucając jednak jej intelektualny dogmatyzm prowadzący do destrukcji sensu tonalnego i zniesienia hierarchii między dźwiękami. W muzyce Martina dodekafonia łączy się z