Stanęła w obronie współwięźniarek, za co została przeniesiona do ciemnicy”.
Niedługo po zdarzeniu przetransportowano ją do KL Ravensbrück. W obozie pracowała przy karczowaniu lasów. Miała sama wybrać to kommando, aby mieć ruch i powietrze. Samotnie zaplanowała i zrealizowała ucieczkę z obozu, nie wtajemniczając w swoje zamiary nikogo. Uciekła z kolumny leśnej Fort Neues Gut w czasie przerwy obiadowej. Jak podaje Maria Liberakowa, drużynowa kolumny leśnej zameldowała dozorczyni o braku jednej więźniarki, następnie przyjechała na miejsce główna dozorczyni z SS-manem, kierownikiem psiarni. Przeprowadzono dokładną rewizję w szopie, gdzie więźniarki spędzały przerwę obiadową. Rewizja nic nie wykryła, choć kolumna ta przechowywała różne nielegalne materiały, wśród nich dotyczące operowanych doświadczalnie. Materiały te zdołano na czas usunąć. Po odstawieniu kolumny do obozu drużynową skierowano do bunkra, a kolumnę na trzy tygodnie do bloku karnego.
Eugenia Kocwa przedostała się do Berlina. Tam po raz kolejny dostała się w ręce policji. Gdy jej „opiekun” wszedł do biura referenta, a ją samą zostawił na schodach, uwięziona kobieta momentalnie powzięła decyzję. Zbiegła ze schodów, wydostała się z budynku policji, wybiegła na ulicę i wmieszała się w tłum.