W tym samym czasie sąsiednia Brandenburgia wkroczyła na drogę intensywnej modernizacji instytucjonalnej, ustrojowej, militarnej, podatkowej, ale też społecznej, która trwała potem przez cały wiek XVIII, co zakończyło się zagładą Rzeczypospolitej. Trochę to myślenie było bliskie interpretacjom Michała Bobrzyńskiego. Oczywiście Polska upadła nie wtedy kiedy była słaba, ale kiedy próbowała z upadku się podnieść, w okresie wielkich reform Sejmu Wielkiego i rządów ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Łukasiewicz w swoich pracach rozwija ten kierunek badań w zakresie dziejów szkolnictwa, zdrowotności, fiskalizmu, mieszkalnictwa, reform społecznych i reform prawa i in. Historyk już podczas studiów w pracy magisterskiej zajmował się biografią Adama Skałkowskiego. Był to poznański historyk przedwojenny, który przejął pesymizm Bobrzyńskiego w rozumieniu dziejów Polski, a był po trosze mentorem ówczesnego studenta, Gerarda Labudy. Skałkowski pisał w 1917 r.: „Historia ma uczyć i wyjaśniać, a nie uświetniać obchody rocznicowe”.