Zajął się tam zaniedbaną, a bardzo ważną tematyką dziejów mieszkalnictwa, zdrowotności, kobiet i rodziny oraz regulacji poczęć i urodzeń. W nawiązaniu do zainteresowań historią mieszkalnictwa powstały pomniejsze studia Łukasiewicza, jak np. „Mieszkalnictwo w PRL-u. Od braku mieszkań socjalnych do braku pieniędzy na mieszkania komercyjne” (w: Polska rzeczywiście ludowa. Od Gierka do Jaruzelskiego, p. red. Pawła Dybicza, Warszawa 2019). W 2013 roku w prasie codziennej zwracał uwagę, że zaniedbania po 1989 roku w zakresie mieszkalnictwa czynszowego, na wynajem, komunalnego i spółdzielczego stanowią jedną z głównych bolączek dzisiejszej Polski. Podobnie w sferze medialnej i publicznej błędnie lekceważy się i historyczne i współczesne znaczenie sektora publicznego, a więc państwowego i komunalnego w zakresie zdrowotności, szkolnictwa, emerytur. Łukasiewicz zauważył, że historycznym poprzednikiem instytucji państwa w sferze socjalnej, szkolnej, zdrowotnej był Kościół, a nie własność prywatna, która jest po 1989 roku w kraju biednym, jakim jest Polska, bardzo przeszacowana.