Jego inwestycjom zarzucano gigantomanię, brak estetyki, pogłębianie chaosu przestrzennego, niskie zarobki pracowników. Część przedsięwzięć hotelowych Gołębiewskiego była przedmiotem protestów, sporów urzędowych i postępowań legalizacyjnych. W relacjach z budowy hotelu w Pobierowie opisywano go jako przedsiębiorcę osobiście doglądającego inwestycji: według reportażu „Polityki” jadał w stołówce razem z robotnikami, nocował na budowie i ingerował w szczegóły rozwiązań budowlanych.
Prowadził działalność gospodarczą na dużą skalę na podstawie najprostszej z form prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – indywidualnego zgłoszenia do ewidencji gospodarczej.
Po jego śmierci przedsięwzięciem w Pobierowie zajęli się jako spadkobiercy żona i dzieci. W strukturze Gołębiewski Holding prezesem został syn Jarosław Gołębiewski, a główną udziałowczynią Grażyna Gołębiewska.
Był członkiem Polskiego Klubu Biznesu.
Został pochowany na cmentarzu Bohaterów Bitwy Warszawskiej 1920 w Radzyminie.
Życie prywatne Syn Kazimierza i Marianny. Miał żonę Grażynę oraz trójkę dzieci: Beatę, Monikę i Jarosława.
Upamiętnienie i uhonorowanie
thumb|Promenada w Mikołajkach im. Tadeusza Gołębiewskiego
thumb|Rondo im. Tadeusza Gołębiewskiego w Czarnej