Ta, wraz z innymi decyzjami, ograniczającymi przywileje Kościoła, spowodowały od samego początku niechęć tej instytucji wobec nowych rządów.
W debacie konstytucyjnej nad artykułem 21 dotyczącym wyznań, wspólnym frontem wystąpili progresiści, republikanie i demokraci. Artykuł ustanawiał wolność kultu prywatnego i publicznego, jednak zakładał, iż państwo przyznawać będzie dotację dla Kościoła. Zaledwie 40 deputowanych zagłosowało „przeciw”. Mimo wszystko, przez powstrzymanie się od głosu republikanów po tym, jak upadł ich wniosek w sprawie rozdziału Kościoła od państwa, wynik głosowania do końca był niepewny. W tym czasie hierarchia kościelna powoływała katolickie towarzystwa odrzucające wszelkie formy swobody wyznaniowej.
„Monarchia demokratyczna” Kortezy powołały regencję, którą objął generał Serrano. Na czele nowego gabinetu, powołanego po ustąpieniu rządu tymczasowego, stanęła główna postać rządzącego obozu – generał Juan Prim (objął jednocześnie kluczową tekę ministra wojny).
Przetrwanie nowego rządu zależało przede wszystkim od znalezienia odpowiedniego monarchy – ostatecznie Prim przeforsował kandydaturę Amadeusza z domu Sabaudzkiego, syna króla Włoch Wiktora Emanulea II, który przybył do Hiszpanii 30 grudnia 1870 roku.