Prorocy cieszyńscy () – jeden z najstarszych rękopiśmiennych staroczeskich przekładów części Pisma Świętego dokonany z Wulgaty. Powstał na Morawach w okresie rozwoju husytyzmu zapoczątkowanego przez Jana Husa. Z tego względu bywa określany jako przekład husycki. Nazwa rękopisu pochodzi od ksiąg prorockich Starego Testamentu oraz od miasta Cieszyna, w którym jest przechowywany co najmniej od początku XIX w.
Jest to jeden z najstarszych zachowanych tekstów biblijnych w języku czeskim, a także jeden z najważniejszych zabytków średniowiecznego piśmiennictwa czeskiego.
Opis Na kodeks składają się dwa odrębne lecz oprawione razem w konwolucie manuskrypty. Manuskrypty są dziełem różnych autorów, a obie części kodeksu należą do różnych redakcji staroczeskich przekładów Biblii. Starszy to Nowy Testament ukończony w roku 1418, należący do drugiej redakcji. Młodszy to Księgi Prorockie Starego Testamentu (Izajasza, Jeremiasza i Daniela), należące do pierwszej redakcji staroczeskiej Biblii. Kopistą młodszego manuskryptu był Mach z Prościejowa, który ukończył swoją pracę w roku 1439 w Šternberku na Morawach.