Nie miały one jednak tak bogatych zdobień jak pomieszczenia reprezentacyjne, miały bardziej intymny charakter. Ponadto na piętrze w każdym skrzydle mieściły się po 3 pokoje mieszkalne.
Wkrótce po objęciu majątku przez Aleksandra Lednickiego, w 1913 roku pałac spłonął, pozostały jedynie mury. Zdołano uratować jedynie niektóre meble. Pałac został odbudowany według projektu rosyjskiego architekta I. Rylskiego. W ramach tego projektu wzniesiono nowy portyk w wielkim porządku. Maria Aleksandrowa Lednicka zamówiła we Francji szereg kopii dzieł z Luwru i autentyczne meble w stylu Ludwika XIV i Ludwika XV, jednak wybuch II wojny światowej nie pozwolił na zakończenie wyposażania pałacu.
Po zakończeniu wojny w niezniszczonym pałacu urządzono biura sowchozu. W latach 1950–1954 dokonano częściowej przebudowy pałacu według projektu Lwa Kazaryńskiego, a w 1961 roku całkowicie wymieniono jego wnętrze, zacierając wszystkie ślady dawnej świetności. Umieszczono tu dodatkowo jeszcze pocztę oraz technikum hydromelioracyjne. Pałac stopniowo niszczał. Około 2010 roku pałac kupił litewski przedsiębiorca mieszkający w Australii Juozas Buchanan.