Dufwenberg i Kirchsteiger (2004) opracowali model oparty na wzajemności zwany sekwencyjną równowagą wzajemności. Ten model dostosowuje tradycyjną logikę teorii gier do idei, że gracze odwzajemniają działania w celu współpracyDufwenberg, M., & Kirchsteiger, G. (2004). A theory of sequential reciprocity. Games and economic behavior, 47(2), 268-298.. Model został wykorzystany do dokładniejszego przewidywania wyników eksperymentów klasycznych gier, takich jak dylemat więźnia i gra stonoga. Rabin (1993) stworzył także równowagę sprawiedliwości, która mierzy wpływ altruizmu na wyboryRabin, M. (1993). Incorporating fairness into game theory and economics. The American economic review, 1281-1302. (Incorporates social motives into game theory decision making).. Odkrył, że gdy gracz jest altruistyczny wobec innego gracza, drugi gracz ma większą szansę odwzajemnić ten altruizm. Wynika to z idei uczciwości. Równowagi sprawiedliwości przyjmują formę wzajemnego maksimum, w którym obaj gracze wybierają wynik, który najbardziej obdarzy oby z nich, lub wzajemnego minimum, w którym obaj gracze wybierają wynik, który najbardziej boli obu z nich. Równowagi te są również równowagami Nasha, ale uwzględniają chęć uczestników do współpracy i uczciwości.
Zachęty, konsekwencje i oszustwo