Behawioralna teoria gier wykorzystuje eksperymenty laboratoryjne i terenowe, a także modelowanie teoretyczne i obliczeniowe. Dodatkowo metody uczenia maszynowego zostały zastosowane w pracy na styku ekonomii, psychologii i informatyki w celu poprawy zarówno przewidywania, jak i zrozumienia zachowania w grach.
Historia Teoria gier behawioralnych rozpoczęła się od pracy Allaisa w 1953 r. I Ellsberga w 1961 r. Odkryli oni odpowiednio paradoks Allaisa i paradoks Ellsberga. Oba paradoksy pokazują, że wybory dokonywane przez uczestników gry nie odzwierciedlają korzyści, jakich oczekują oni od dokonania tych wyborów. W latach 70. praca Vernona Smitha pokazała, że rynki gospodarcze można badać nie tylko teoretycznie, ale też eksperymentalnie. W tym samym czasie kilku ekonomistów przeprowadziło eksperymenty, które odkryły odmiany tradycyjnych modeli decyzyjnych, takich jak , teoria perspektyw i dyskontowanie hiperboliczne. Te odkrycia pokazały, że faktyczni decydenci biorą pod uwagę wiele czynników przy dokonywaniu wyborów. Na przykład osoba może starać się zminimalizować ilość żalu, którą poczuje po podjęciu decyzji, i rozważyć swoje opcje na podstawie o ilość żalu, której oczekuje otrzymać od każdej z nich.