Roch Stebnowski (ur. 16 sierpnia 1894 w Horodence, zm. 28 lipca 1967 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Karoliny z Rządzińskich, urodzony 16 sierpnia 1894 w Horodence, w Małopolsce Wschodniej. W 1914 ukończył szkołę realna z maturą w Stanisławowie. Tam też od marca 1913 należał do Drużyn Strzeleckich, gdzie był szeregowcem. W sierpniu 1914 wraz z Drużyną wyszedł ze Stanisławowa i wstąpił do Legionu Wschodniego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiego Pułku Strzelców Nr 32. Po przejściu wyszkolenia rekruckiego, wysłano go na front w Karpatach, gdzie w 1915 został ranny. W czasie służby w armii austriackiej walczył także na frontach: włoskim, rosyjskim i francuskim. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917.
W grudniu 1918 wrócił do Małopolski Wschodniej i był przetrzymywany przez Ukraińców, aż do czasu oswobodzenia tej części kraju. W czerwcu 1919 wątpił do Wojska Polskiego w Lublinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W październiku 1920 został kolejny raz ranny w walkach 57 pp. na wsch.