Jedna z koncepcji zakłada, że początek chrystianizacji Seto przez rosyjską cerkiew prawosławną nastąpił w X–XIII wieku, a po wybudowaniu monastyru w Peczorze w XV wieku do kościoła należała już większość Seto. Religia stała się częścią codziennego życia. W tradycyjnym setuskim domu musiał być tzw. święty kąt ze świecą i świętą ikoną. Język seto zaczęto wprowadzać do liturgii na przełomie XVIII/XIX wieku.
Piśmiennictwo Język seto do początku XX wieku był językiem mówionym. Ponieważ do 1918 roku tereny zamieszkiwane przez Seto należały do Rosji, początkowo do transkrypcji języka seto była używana cyrylica. Obecnie jest używany alfabet estoński (bazujący na piśmie łacińskim). Na przełomie XIX i XX wieku pojawiły się pierwsze książki w języku seto, wydano m.in. 4 Ewangelie. Nie zostały jednak opracowane zasady pisowni. Prace nad nimi trwały do końca XX wieku. Obecnie język seto jest używany w mediach społecznościowych, dokumentach lokalnych, a w szkołach na terenie Meremäe, Misso, Mikitamäe są prowadzone zajęcia pozalekcyjne w tym języku.