Pierwsze twierdzenie ekonomii dobrobytu Pierwsze twierdzenie ekonomii dobrobytu („niewidzialna ręka” Adama Smitha) mówi o tym, że wymiana zaczynająca się w dowolnym punkcie wyposażenia początkowego, zakończy się w punkcie (p*,x*), który jest punktem równowagi rynkowej. Jeżeli wszystkie te transakcje dokonywane są dobrowolnie, to x* jest alokacją efektywną w sensie Pareto. Dodatkowo ważnym założeniem w tym twierdzeniu jest to, że podmioty troszczą się jedynie o swoją konsumpcję. W przeciwnym razie wystąpiłby tak zwany konsumpcyjny efekt zewnętrzny. W tym przypadku równowaga konkurencyjna nie zawsze musi być Pareto-optymalna.
Drugie twierdzenie ekonomii dobrobytu Według drugiego twierdzenia ekonomii dobrobytu, zakładając, że preferencje są opisane za pomocą wypukłych krzywych obojętności, każda alokacja w sensie Pareto może być osiągnięta jako równowaga konkurencyjna. Twierdzenie to również umożliwia rozdzielenie dwóch funkcji cen – alokacyjnej i dystrybucyjnej. Umożliwia to dokonanie redystrybucji zasobu początkowego poprzez określenie zasobu bogactwa posiadanego przez podmioty, a następnie za pomocą cen wskazanie rzadkość tych dóbr.
Bibliografia , „Mikroekonomia. Kurs średni ujęcie nowoczesne”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995
Łukasz Woźny, „Lecture notes on Microeconomics”, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, Warszawa 2016
Kategoria:Gospodarka