Z obozu internowania został zwolniony 1 listopada 1917 roku i powrócił do Warszawy, gdzie podjął studia na wydziale inżynierii wodnej Politechniki Warszawskiej.
11 listopada 1918 roku był członkiem oddziału biorącego udział w zajęciu lotniska mokotowskiego. Otrzymał przydział do 1. kompanii I Lotniczego Baonu Uzupełnień na Mokotowie, gdzie służył jako instruktor musztry. 1 stycznia 1919 roku został przeniesiony na stanowisko mechanika samolotowego w warszawskiej szkole pilotów, a w lutym 1919 roku zdał egzamin na majstra lotniczego III klasy. 1 czerwca został przyjęty do pierwszej grupy uczniów we Francuskiej Szkole Pilotów w Warszawie, którą ukończył 21 października z 3. lokatą. 15 grudnia został skierowany na szkolenie do Wyższej Szkoły Pilotów na Ławicy. 15 marca 1920 roku został przydzielony do IV eskadry wielkopolskiej, w jej składzie brał udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej. 6 sierpnia wykonał lot w celu odnalezienia pociągu dowództwa III dywizjonu lotniczego. Wyróżnił się podczas obrony Lwowa, w dniach 16–18 sierpnia wykonał szereg lotów szturmowych na oddziały Armii Czerwonej, przyczyniając się do ich odparcia. Wykonywał również loty wywiadowcze oraz łącznikowe.