Znaczną część jego klienteli stanowili chłopi, w tym mieszkańcy rodzinnego Grodziska i okolic. Stanisław Grodziski był m.in. obrońcą w głośnych procesach o podłożu politycznym, jak procesy uczestników manifestacji racławickiej w 1937 roku, w których występował ze swoim aplikantem (koncypientem) Stanisławem Mierzwą. Otrzymał wówczas podziękowania od Wincentego Witosa i Macieja Rataja.
Publikował w prasie i w broszurach prawniczych, m.in. Zarys ustroju państwa polskiego (1921), Poradnik prawniczy (1922–1925), Władze i urzędy w Polsce (1924), O księgach gruntowych czyli hipotece (1924), Testament (1924).
W majątku Prusy wybudował dom zaprojektowany przez krakowskiego architekta Wacława Krzyżanowskiego. Potem kupił folwark Skotniki pod Krakowem.
W czasie II wojny światowej wykonywał zawód adwokata oraz zaangażował się w działalność konspiracyjną. Został delegatem polskiego rządu na uchodźstwie na miasto Kraków w tworzonej między początkiem 1942 a początkiem 1943 tymczasowej administracji rządowej, do której przystąpili spośród głównych stronnictw w województwie krakowskim jedynie ludowcy, a w 1944 – delegatem na powiat krakowski, zastępując aresztowanego 7 października 1943 adw. mgr.