Obronna operacja tichwińska () – radziecka operacja wojskowa o charakterze defensywnym przeprowadzona na froncie wschodnim II wojny światowej przez siły Frontu Leningradzkiego oraz 52 i 4 samodzielnej armii podczas obrony Leningradu w rejonie miast Tichwin i Wołchow w październiku-listopadzie 1941 r. Według niektórych badaczy wojny radziecko-niemieckiej operacja jest nazywana obronną operacją tichwińsko-wołchowską.
Przebieg operacji Dowództwo Grupy Armii Północ feldmarszałka Wilhelma von Leeba, starając się szybciej zdobyć Leningrad, ale nie licząc na powodzenie bezpośredniego ataku na miasto, postanowiło uderzyć na Łodiejnoje Pole przez Tichwin, aby połączyć się z wojskami fińskimi nad rzeką Świr, a tym samym zamknąć pierścień okrążenia wokół Leningradu. Niemcy skoncentrowali na obszarze na południe od linii Kiriszy–Lubań–Czudowo 1 Armię i XXXIX Korpus Zmotoryzowany (cztery dywizje piechoty, dwie pancerne i dwie zmotoryzowane).