Są to paprocie naziemne, rzadko epifityczne. Spotykane są często w górskich lasach mglistych, rzadko wchodząc w strefę roślinności alpejskiej. Liczne gatunki rosną także w podszycie lasów wilgotnych, często w wąwozach. Niektóre gatunki zasiedlają tereny otwarte, w tym mokradła. Wiele gatunków bardzo szybko porasta luki powstające w lasach i poręby. Roczne przyrosty na wysokość wynoszą do ok. 30 cm.
Pnie olbrzymek wykorzystywane bywają jako materiał konstrukcyjny, wydrążone używane są jako ule. Bogate w skrobię wnętrze pni bywa wykorzystywane jako pożywienie lub karma dla świń, posiekane zewnętrzne części pni używane są jako podłoże dla uprawy storczyków. Niektóre gatunki uprawiane są jako rośliny ozdobne i wykorzystywane jako rośliny lecznicze.
Nazwa rodzaju utworzona została od greckiego słowa κυαθος (kyathos) oznaczającego „filiżankę/kielich” w nawiązaniu do kształtu zawijki otaczającej zwykle u tych roślin kupki zarodni.
Morfologia thumb|Cyathea delgadii thumb|Cyathea howeana thumb|Cyathea microdonta Pokrój Paprocie drzewiaste zwykle osiągające duże rozmiary, rzadziej średniej wielkości, o średnicy pnia do 20 cm. Do rodzaju należy prawdopodobnie najwyższa paproć drzewiasta – C. brownii osiągająca ponad 20 m wysokości.