Paul Carl Moritz Sorauer (ur. 9 czerwca 1839 we Wrocławiu, zm. 9 stycznia 1916 w Berlinie) – niemiecki botanik, mykolog i fitopatolog.

Życiorys Był synem cieśli. Pochodził z żydowskiej rodziny wywodzącej się częściowo z Białej koło Prudnika. Od 1862 r. studiował w Berlinie nauki przyrodnicze, zwłaszcza botanikę. W 1867 r. doktoryzował się na Uniwersytecie w Rostocku z rozprawą na temat kiełkowania bulw ziemniaka. Od 1868 r. pracował jako asystent w rolniczej stacji badawczej w Dahme/Mark w Dolnych Łużycach. W latach 1872–1893 był szefem stacji testowej fizjologii roślin w Królewskim Instytucie Pomologicznym w Prószkowie na Górnym Śląsku. W tym samym czasie prowadził wykłady z fizjologii i ochrony roślin w Akademii Rolniczej. W 1892 roku został profesorem oraz członkiem Leopoldiny. Z powodu problemów z okiem pożegnał się w 1893 r. z pracą dydaktyczną. Przeniósł się do Berlina i całkowicie poświęcił się pracy naukowej. W 1902 roku, w wieku 63 lat, habilitował się na Uniwersytecie Berlińskim.