Wówczas nauczycielka Helena Kawulak odmówiła, tłumacząc się, że jest on własnością kardynała Sapiehy i muszą jego o klucze poprosić.

Podhalański Dom Dziecka Podhalański Dom Dziecka działał w latach 1944-1950, a zorganizowany był w domu Jana Galicy na prośbę Antoniny Tatar. Właściciel rozumiał sytuację dzieci, gdyż sam wrócił z niemieckiego obozu koncentracyjnego po wojnie. Znajdowały się tam dzieci z bardzo biednych rodzin lub sieroty wojenne z Podhala i innych części Polski. W domu dziecka panowała atmosfera bardzo rodzinna. Antonina Tatar starała się zapewnić dzieciom jak najlepsze warunki. Wszystkie swe oszczędności wraz z pensją szły na utrzymanie tego domu. Kiedy brakowało jedzenia, chętnie pomagali w jego dostawie mieszkańcy Suchego. W sierocińcu Antoniny Tatar znajdowały się też dzieci upośledzone. W domu dziecka obowiązywało wychowanie katolickie: codziennie rano dzieci uczestniczyły we mszy w kościele w Poroninie. U kościelnego odbywały się śniadania, następnie dzieci szły do szkoły w Poroninie. W domu odrabiały zadania pod okiem Tatar oraz uczyły się domowych prac m.in. szycia, kroju, haftu, cerowania, robienia na drutach swetrów i skarpet. Władzom oświatowym powiatu nowotarskiego nie podobało się katolickie wychowanie.