Świątynia do czasów współczesnych nie została całkowicie ukończona, ponieważ nie wybudowane zostały dwie boczne wieże z powodu jak podaje kronika kościelna, śmierci budowniczego. Na brak tych wież wskazuje obecna bryła świątyni. Istniejąca jedyna wieża, wybudowana w nieco późniejszym czasie, źle harmonizuje z całą budowlą. Jest niska, przysadzista, umieszczona w centralnej części. Nakryta jest dachem hełmowym o barokowej formie. Świątynia została wybudowana na dużym wysypisku ziemnym, w formie trapezu. Mur oblicowany jest cegłą wypalaną na miejscu. Głównymi częściami świątyni są: przejściowa kruchta, nawa, czyli miejsce przeznaczone dla wiernych i prezbiterium, czyli miejsce przeznaczone do odprawiania nabożeństw, zarezerwowane dla księży. Nad wejściem głównym Jest umieszczona empora organowa, przeznaczona dla chóru kościelnego. Jest ona podparta trzema filarowymi arkadami, wzmocnionymi pilastrami. Nawa od prezbiterium jest oddzielona ażurową ścianką wykonaną przez Jana Skrobeckiego. Elementem przyciągającym wiernych jest ołtarz główny. Posiada on odpowiednią oprawę. Powstał w 1834 roku w stylu klasycyzmu barokowego i zastąpił ołtarz pochodzący z poprzedniej świątyni. Krucyfiks w stylu barokowym, znajdujący się w wykutej wnęce, powstał w XVIII stuleciu. Do wyposażenia wnętrza świątyni należą boczne ołtarze.