Obraz został poddany renowacji na początku XVI wieku, do dzieła po bokach i u góry dołożono deski, które powiększyły jego pierwotną powierzchnię i domalowano postaci Katarzyny Aleksandryjskiej oraz Agnieszki Rzymianki, katolickich świętych dziewic męczennic, przez co zbliżył się stylistycznie do przedstawienia typu Sacra Conversazione (Świętej Rozmowy). Na gładkim tle grawerowano motywy roślinne, a wokół głowy Maryi w nimbie wyryto łacińską sentencję: Regina Coeli laetare, Alleluia, quia Quem meruisti portare () – słowa średniowiecznej wielkanocnej antyfony.
Nie wiadomo, gdzie znajdował się obraz, gdy kościół został przejęty przez protestantów na przełomie XVI i XVII wieku. Gdy wrócił do odzyskanego przez katolików kościoła został z inicjatywy proboszcza Nykowskiego pod koniec XVII wieku udekorowany złoconą sukienką i koronami (zachowane do dziś). Od 1861 roku na skutek decyzji ks. Józefa Szafranka wizerunek znajdował się w Szombierkach, w kaplicy Najświętszej Marii Panny i Świętego Józefa w Bytomiu. Około 1970 roku dzieło było poddane badaniom i konserwacji w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Podczas badań rentgenowskich ustalono, iż z pierwotnej wersji obrazu zachowały się jednynie twarz i dłonie Maryi.