Barnet zebrawszy materiał, uporządkował chronologicznie wspomnienia mężczyzny i aby rzetelnie przedstawić wspomniane przez niego wydarzenia historyczne, posiłkował się zarówno wspomnieniami innych weteranów, jak i księgami konkretnych powiatów. Jednym z głównych założeń autora było jednak zachowanie stylu wypowiedzi informatora i typowego dla niego słownictwa, co udało się między innymi dzięki wykorzystaniu taśmy magnetofonowej podczas rozmów. Jak podkreśla autor, Biografia niewolnika nigdy nie miała być ani książką historyczną, ani powieścią. Miała ona być zebraniem cennych wspomnień mężczyzny, które w rzeczywistości mogły być zwierciadłem doświadczeń wielu podobnych osób tej burzliwej epoki.
Barnet w jednym z wywiadów przyznał, że książką, która go poruszyła i zainspirowała do przeprowadzenia wywiadów, i w efekcie napisania Biografii niewolnika, była książka Ricardo Pozasa pod tytułem Juan Pérez Jolote.
Przynależność gatunkowa Biografia niewolnika należy do specyficznego gatunku literackiego, który po hiszpańsku określa się mianem novela-testimonio, co w polskim przekładzie znaczyłoby powieść o charakterze świadectwa.