Podczas I wojny światowej w 1915 r. dostał się do rosyjskiej niewoli. Po pobycie w obozie w Złatouście na Uralu w latach 1918–1921 pracował jako inspektor leśny rejonu złatousteckiego. W tym czasie zapoznał się z rosyjską, a później radziecką literaturą fachową dotyczącą leśnictwa, a po powrocie do kraju ją tłumaczył. Swoje praktyczne doświadczenia z zakresu hodowli i eksploatacji lasu oraz przemyślenia teoretyczne podsumował w podręczniku uniwersyteckim na temat gospodarki leśnej oraz w studium ekonomicznym dotyczącym wypasu w lasach. W kolejnych latach skupił się głównie na historii leśnictwa na Słowacji, a zwłaszcza na Orawie, podsumowując wyniki badań w poszczególnych pracach i opracowaniach.
Jego najważniejsze dzieło z zakresu historii, Historický miestopis Oravy (Historyczna topografia Orawy), zostało wydane pośmiertnie. Przez polskich historyków cenione jest (podobnie jak szkic Valaši na SlovenskuJ. R.: Z nowszych prac o kolonizacji wołoskiej w Karpatach, w: „Wierchy” R. 14, Kraków 1936, s. 246–247) m.in. z uwagi na szeroki zakres wykorzystanych źródeł, w tym wielu niepublikowanych wcześniej materiałów rękopiśmiennych, natomiast krytykowane ze względu na niektóre słabo udokumentowane tezy, dotyczące np.