Petrů wydał dwie rewizje swojego przekładu w 1969 w Rzymie i w 1970 w Wiedniu.
Po II wojnie światowej Stary Testament nazwany Písmo w czterech tomach (1947/1948/1951/1951) wydał tłumacz literatury klasycznej Vladimír Šrámek (1893–1969). Tekst opracował na podstawie przekładu „słowo w słowo” filologa klasycznego i poligloty Vladimíra Kajdoša (1893–1970). Celem przekładu był bezwyznaniowy tekst literatury semickiej bez używania „tradycyjnego” słownictwa i terminologii (np. zamiast tradycyjnych terminów: proroci, soudci, žalmy – prorocy, sędziowie, psalmy, zastosował przekład věštci, mstitelé, chrámové zpěvy – wieszcze, mściciele, śpiewy świątynne). Również imiona biblijne mają w tym przekładzie semickie brzmienia: Jisráél, Móše, Šimšón, Ješajáhú czy imię Boże w formie Jahve.
W połowie lat 20. przekłady pojedynczych ksiąg Starego Testamentu zaczął publikować profesor biblistyki Josef Heger (1885–1952) tłumacząc z języka hebrajskiego. Swoją pracę ukończył kilka miesięcy przed śmiercią, a całość jego przekładu pod tytułem Písmo svaté Starého zákona (Pismo Święte Starego Testamentu) zredagowali i wydali w trzech tomach (1955/1956/1958) katoliccy bibliści, Jan Merell i František Kotalík. Natomiast brat autora Ladislav Heger, bohemista i germanista, dokonał opracowania językowego.