W 1947 roku, wraz z Fockiem w pracy dotyczącej kwantowo-mechanicznej zasady nieoznaczoności dla czasu i energii, którą zapoczątkował laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1922 roku Niels Bohr a rozwinęli Landau i laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1958 roku Igor Tamm wraz ze współautorami, wykazał wykładnicze prawo rozpadu stanu niestacjonarnego, znane jako twierdzenie Focka-Kryłowa, podobne w zachowaniu do prawa rozpadu naturalnego znanego z nauki o promieniotwórczości.

Kryłow nie mógł ukończyć zaplanowanego programu badawczego, zmarł przedwcześnie w 1947 roku w wyniku sepsy spowodowanej ciężkim zakażeniem paciorkowcami. Podobnie, przedwcześnie zmarł jego kolega i współautor Gleb Filipczenko.

Rozpowszechnienie wyników badań W 1950 roku Fock i kolega Kryłowa ze studiów wspólnie wydali książkę, zawierającą pierwsze rozdziały nieukończonej monografii Kryłowa, treść jego dysertacji doktorskiej oraz niewielki artykuł "O opisie niemaksymalnie zupełnych doświadczeń", w którym autor udowodniwszy możliwość sprzeczności krytykował stwierdzenie o opisie operatorem statystycznym niemaksymalnie zupełnego doświadczenia i zwrócił uwagę na nieistotność ciągłego przejścia między opisem kwantowym a klasycznym wskutek lematu Poincarégo o powracaniu.