Dzierżawca mógł wybudować na miejscu według własnego projektu zakład destylacyjny, który po wygaśnięciu umowy miał przejść na własność miasta.
Molnár wszedł w spółkę z przemysłowcami Schomburgiem i Stegemanem, właścicielami hurtowni wyrobów olejowych z czeskiego Děčína, wraz z którymi postawił niedaleko Białych Stawów fabryczkę, która miała rocznie wyrabiać co najmniej 600 kg „leczniczych” olejków. Zabudowania fabryczki i noclegowni dla robotników wybudował kieżmarski przedsiębiorca Johann Roth w pobliżu Wielkiego Białego Stawu. Kocioł warzelny oraz dwa aparaty destylacyjne wraz z oprzyrządowaniem dowieziono z Děčína. Do dnia 26 lipca 1897 r., kiedy uruchomiono fabryczkę, inwestycje przekroczyły 6 tys. złotych. Większość produkcji odbierali do sprzedaży komisowej handlowcy z Kieżmarku: Emil Genersich i Gustáv Kastner. Sprzedawali oni olejek pod nazwami handlowymi Latschenöl (olej kosodrzewinowy), Tatra-Waldduft (Tatrzański Zapach Leśny), Zimmerparfum (Perfumy Pokojowe) lub Badeextract (Wyciąg Kąpielowy) nie tylko odbiorcom indywidualnym, ale także zakładom zdrojowym i szpitalom.