Drugie twierdzenie ekonomii dobrobytu mówi, że spośród wszystkich możliwych do osiągnięcia w równowadze konkurencyjnej, optymalnych alokacji Pareto można osiągnąć dowolną z nich, wprowadzając ryczałtową redystrybucję majątku, a następnie pozwalając rynkowi znaleźć tę równowagę. W szczególnym przypadku można dokonać redystrybucji rozdzielając dobra bezpośrednio do punktu równowagi i punkt taki nie ulegnie zmianie w wyniku działania konkurencji rynkowej.
Implikacje fundamentalnych twierdzeń ekonomii dobrobytu Pierwsze twierdzenie jest przez wielu ekonomistów uważane za analityczne potwierdzenie hipotezy Adama Smitha o „niewidzialnej ręce rynku”, a mianowicie, że rynki konkurencyjne dążą do wydajnej alokacji zasobów. Twierdzenie to popiera argument o braku uzasadnienia dla interwencjonizmu w idealnych warunkach: wystarczy pozwolić rynkom działać w sposób nieskrępowany, a wynik będzie wydajny Pareto. Należy jednak pamiętać, że wydajność Pareto niekoniecznie jest tym samym, czego społeczeństwo pożąda – wskazuje jedynie, że nikt nie może zwiększyć swojej użyteczności bez ograniczenia użyteczności kogoś innego.