Sprowadzany w ten sposób do Amsterdamu japoński papier washi był używany przez Rembrandta (i jego uczniów) do drukowania przy pomocy miedzianych płyt i sporządzania rysunków. Jak wykazały badania naukowe w ostatnich latach, wykorzystywał on głównie ganpi z Echizen.
Wpis na listę UNESCO Decyzja została podjęta podczas dziewiątej sesji komisji niematerialnego dziedzictwa kulturowego, która odbywała się w Paryżu 26 listopada 2014 roku. Na liście umieszczono trzy odmiany papieru:
sekishū-banshi (sekishū-washi produkowany w regionie Iwami – dawnej prowincji Iwami nazywanej także Sekishū – w prefekturze Shimane); hon-mino-shi (pol.: „oryginalny papier z Mino”, mino-washi z prefektury Gifu); hosokawa-shi (wytwarzany w prefekturze Saitama).
Sekishū-banshi Sekishū-banshi jest uznawany za najmocniejszy papier produkowany w Japonii. Z tego powodu w okresie Edo był popularny wśród kupców z Osaki, którzy używali go do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Był do tego stopnia niezniszczalny, że gdy wybuchał pożar, kupcy bez wahania wrzucali dokumenty do studni, nie martwiąc się, że woda uszkodzi papier. Sekishū-banshi został uznany za niematerialną własność kulturalną w 1969 roku. Techniki i metody produkcji tego rodzaju papieru zostały zachowane przez rzemieślników mieszkających w Misumi.