Artykuły o tematyce turystycznej zaczął pisać w 1878 roku, zyskując wkrótce szerokie uznanie zarówno wśród zwykłych czytelników jak i wśród kół naukowych. Większość prac publikował w Rocznikach MKE, inne w takich czasopismach jak Turisták Lapja, Zipser Bote, Kaschauer Zeitung i in. Szczególnie ważne były doniesienia opublikowane w pierwszych dwóch dekadach działalności MKE, kiedy turystyka była jeszcze ściśle kojarzona z odkrywaniem tajników przyrody i badaniami naukowymi. Opisał wiele miejsc i regionów w ówczesnych wschodnich żupach Marmaroskiej, Bereżskiej i Użskiej, a także w żupach Gemerskiej, Abowskiej, Trenczyńskiej, Liptowskiej i Turczańskiej. Był także autorem przewodników turystycznych po różnych częściach Karpat, wydawanych w kilku językach, w tym m.in. przewodników po tatrach w językach niemieckim i francuskim.
Od 1880 r. poświęcił się systematycznym badaniom jaskiń, zwłaszcza na terenach Krasu Słowacko-Węgierskiego oraz na krasowych obszarach Spiszu i Liptowa. Zabiegał o ochronę jaskiń i ubolewał nad bezmyślnym niszczeniem ich szaty naciekowej. Po utworzeniu w 1910 r. komisji ds. badań krasowych w ramach Węgierskiego Towarzystwa Geologicznego został jej pierwszym kierownikiem.