Sanktuarium Matki Bożej Płaczącej w Syrakuzach (wł. Santuario della Madonna delle Lacrime) – bazylika i sanktuarium maryjne, wybudowane w 1994 r.

Historia Budowa sanktuarium została podjęta, aby zachować i czcić wizerunek Matki Boskiej (płaskorzeźba), który w 1953 r. wiele razy płakał łzami, uznanymi za prawdziwe i cudowne, co dało początek kultowi Płaczącej Madonny w SyrakuzachLa Basilica, dostęp 07.06.2020.

Projekt sanktuarium został wyłoniony w międzynarodowym konkursie, w którym wzięło udział sto firm architektonicznych i w którym zwyciężyli architekci Michel Andrault i Pierre Parat w 1957 r. Głównym inżynierem był Riccardo Morandi. Jego realizacja rozpoczęła się w 1966 roku i zakończyła 28 lat później. Opóźnienie to częściowo tłumaczy fakt, że wykopy pod fundamenty odsłoniły starożytną dzielnicę mieszkalną z VI wieku p.n.e., która musiała zostać zbadana przez archeologów.

Opis budynku Budynek składa się z dwóch poziomów (sanktuarium i krypty) zwieńczonych stożkowym, żebrowanym, żelbetowym dachem o łącznej wysokości 103 metrów. Wysokość wewnętrzna wynosi 94,30 metra, a czubek stożka wieńczy brązowa statua Maryi.