Od 1598 roku przebywał w Stambule, gdzie starał się o wsparcie finansowe dla Eczmiadzynu ze strony zamożnych i wpływowych Ormian. Zrobił duże wrażenie na starszyźnie nacji w tym mieście. W 1599 roku został ustanowiony ormiańskim patriarchą Konstantynopola. Pod koniec XVI wieku posłował do Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Był obecny na Sejmie w 1598 i 1599 roku. Sympatyk unii kościelnej Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego ze Stolicą Apostolską. Liczył na wsparcie polityczne głowy Kościoła katolickiego dla sprawy Ormian. W korespondencji prowadzonej z Kurią Rzymską, uznawał prymat papieża i deklarował katolickie wyznanie wiary.
W 1600 roku został usunięty z urzędu ormiańskiego patriarchy Konstantynopola przez Turków w wyniku wewnętrznych intryg w łonie milletu ormiańskiego. Posłował w sprawie unii ormiańsko-katolickiej do Rzymu, gdzie został osobiście przyjęty na audiencji przez papieża Pawła V. Podczas wojny persko-tureckiej udało mu się unikąć przesiedlenia i pozostać na Zakaukaziu. W okresie zesłania Dawida IV Wagharszapacego do Persji zarządzał patriarchatem Eczmiadzynu. Stał się faktycznym zwierzchnikiem Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego. W 1606 roku był współwinny wydania Persom zamożnego biskupa Amidy, Grzegorza XIII Serapiona.