Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych – ośrodek szkoleniowy i badawczy służby weterynaryjnej Wojska Polskiego II RP.

Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych zostało utworzone z dniem 1 lutego 1937 w Warszawie, w wyniku połączenia Szkoły Podoficerów Zawodowych Służby Weterynaryjnej z Wojskową Pracownią Weterynaryjną.

Centrum spełniało rolę ośrodka szkoleniowego zarówno dla oficerów lekarzy weterynarii i podoficerów zawodowych, jak również żołnierzy służby czynnej i majstrów – podkuwaczy koni.

W skład centrum wchodził: komendant, oddział badań, oddział wyszkolenia, kuźnia szkolna, klinika, kompania szkolna, muzeum, biblioteka.

Centrum było jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” komendant centrum był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji trzech jednostek wpisanych na jego tabelę mobilizacyjną, a mianowicie: Krajowego Szpitala Weterynaryjnego typ I nr 1, Polowego Szpitala Weterynaryjnego nr 11, Polowego Szpitala Weterynaryjnego nr 13. Wszystkie szpitale miały być zmobilizowane w I rzucie mobilizacji powszechnej. W skład Krajowego Szpitala Weterynaryjnego typ I nr 1 wchodził Ośrodek Zapasowy Służby Weterynaryjnej.