Edward Damczyk (ur. 9 listopada 1910 w Kępnie, zm. 4 lipca 1984 we Wrocławiu) – polski sportowiec, nauczyciel wychowania fizycznego, członek ruchu oporu w czasie II wojny światowej, pionier Wrocławia.

Życiorys Urodził się i wychowywał w Kępnie. W młodości wyczynowo uprawiał sport: lekkoatletykę i pływanie. Był mistrzem Polski w sztafecie 4×100

m. W 1935 ukończył studia na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1935–1936 był słuchaczem Szkoły Podchorążych 57 Pułku Piechoty. W 1938 przeszedł do rezerwy w stopniu podporucznika. Mieszkał w Poznaniu i pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego.

We wrześniu 1939 brał udział w kampanii obronnej, a po jej zakończeniu szczęśliwie uniknął niewoli. Następnie wraz z bratem ukrywał się przed Niemcami w okolicach rodzinnego Kępna. W 1940 wyjechał do Wrocławia, gdzie podjął pracę jako pomocnik kierowcy browaru Kipkego. Zajmował się rozwożeniem piwa po mieście. W 1941 wraz z innymi Polakami mieszkającymi wówczas we Wrocławiu współtworzył miejscową komórkę ruchu oporu „Olimp”. Punktem kontaktowym tej grupy było wynajmowane przez niego mieszkanie na czwartym piętrze w kamienicy przy dzisiejszej ulicy Zelwerowicza.