Związani z boginią świtu i siostrą Uszas. Ślady w innych tradycjach europejskich są mniej pewne:
Mitologia celtycka: Grecki historyk Timajos stwierdził w swoim interpretatio graeca, że atlantyccy Celtowie czcili Diós-kouroi ponad innymi bogami, którzy przychodzili do nich [Celtów] zza morza. Timajos nie podał jednak imion celtyckich bliźniaków. Być może chodziło o galijskich bogów wojny Diwano i Dinomogetimarusa, lecz związku ostatecznie nie udowodniono. Mitologia walijska: Bran i Manawydan. Badacze podejrzewają też, że boskimi bliźniakami mogliby być też bliźniacy Machy. W jednym z mitów Macha, która jest w później ciąży, zostaje zmuszona do wyścigu z końmi króla Ulsteru. Jako utalentowany jeźdźca wygrywa wyścig, lecz od razu po przekroczeniu linii mety zaczyna rodzić. W ten sposób narodzili się Fír i Fial, którzy nie występują już w żadnym innym micie. Częściowo do archetypu pasują też takie postaci jak: galijski bóg słoneczny Belenos, którego epitet Atepormaros oznaczał „posiadający dobre konie”, Grannus, który związany jest z boginią Sironą (jej imię oznacza „gwiazda”), Maponos („Boży Syn”) uważany w mitologii irlandzkiej za syna Dagdy, związany z uzdrawianiem. Mitologia germańska: Nahanarwalowie: wedle Tacyta to germańskie plemię czciło Alków, których porównywał do Kastora i Polideukesa.