Czczono ich jako opiekuńczych bogów bliźniaczych, przynoszącym pomyślność, pogodę i szczęście na morzu. Tradycja wedyjska: inną parą boskich bliźniaków w hinduizmie mogą być Nakula i Sahadewa. Ich matką była Madri zapłodniona przez Aświnów, których wezwała by urodzić mężowi dzieci, który nie mógł z nią spać w wyniku klątwy. Nakula był znawcą hodowli koni, potrafił leczyć je ze wszystkich chorób i był dobrym jeźdźcem, a Sahadewa był najmądrzejszym ze wszystkich braci. Oboje byli mistrzami miecza oraz uzdrowicielami. Mitologia ormiańska: Ormiański badacz Armen Y. Petrosjan w swojej pracy argumentuje, że ormiańskimi boskimi bliźniakami mogli być Sanasar i Baldasar: Sanasar znajduje „ognistego konia”, jest bardziej wojowniczy od swojego brata oraz zostaje protoplastą dynastii bohaterów. Petrosjan uważa również, że archetyp boskich bliźniaków zachował się także u innych ormiańskich legendarnych bliźniaków. Kult boskich bliźniaków był popularny w całej Europie i poza wymienionymi wyżej przykładami można znaleźć ich więcej w mitach czy legendach. Koncept boskich bliźniaków został zaadaptowany również przez Etrusków, czego dowodzi zachowane określenie Tinas Clenar – „synowie Tinasa”.

Bliźniacy po chrystianizacji Po chrystianizacji boscy bliźniacy często byli zastępowani przez pary świętych.