Odwłok jest mniej więcej dwukrotnie dłuższy od tułowia, zbudowany z dziesięciu segmentów, zwykle zwieńczony urogomfami. Sitkowate, pozbawione mechanizmu zamykającego przetchlinki są duże i nerkowate na segmentach tułowia i pierwszym segmencie odwłoka, a na dalszych segmentach małe i bardziej półkoliste.
Biologia i ekologia Biologia i ekologia popielichowatych są słabo zbadane. Osobniki dorosłe spotyka się na różnych roślinach, w tym trawach. Żyją krótko.
Spośród Dascillinae larwy zbadano u rodzajów popielicha (Dascillus) i Notodascillus. Bytują one w glebie (geofile). Część autorów przypuszcza, że żerują na korzeniach roślin, jednak badania zawartości przewodów pokarmowych u larw popielichy torfowej wskazują, że są one niewyspecjalizowanymi saprofagami, żerującymi na martwej materii organicznej. Larw Karumiinae dotąd nie opisano, a samice z tej podrodziny znane są tylko u rodzajów Genecerus, Pleolobus i Anorus – w przypadku tych dwóch ostatnich mają one skrócone pokrywy, zredukowane tylne skrzydła i są niezdolne do lotu. Samice z rodzaju Anorus odnajdywano w towarzystwie termitów, zarówno w korzeniach roślin, jak i w zaatakowanych domostwach, co sugeruje, że przynajmniej niektóre Karumiinae są termitofilami.