Wyróżniającymi nazwami własnymi określano barki Chonsu, Mina, Atuma (henhenu), Ozyrysa (neszmet i uret), Ra i Sokarisa (henu) i Hathor. mały|Słoneczna barka Ra (scena z papirusu) Istotnym elementem kultu solarnego była barka Ra, która np. zmarłemu władcy umożliwiała połączenie się tam z samym bóstwem dla uzyskania nieśmiertelności i zapewnienia w niebiosach faraonowi kontynuacji w postaci tzw. solarnego żywota. Najpewniej ta właśnie idea legła u podstaw zwyczaju grzebania koło grobowców (m.in. obok piramid) wielkich drewnianych barek.
Poza kultem solarnym sakralna barka (neszmet) należała do istotnych elementów kultu ozyriackiego: podczas dorocznego święta Ozyrys wyruszał nią w podróż, by powrócić jako zmartwychwstały. Pośmiertne uczestniczenie w tym rytuale należało do obowiązku każdego Egipcjanina pragnącego osiągnąć nieśmiertelność. Odnosiło się to również do faraona, który zgodnie z pośmiertnym rytuałem udawał się świętą barką do Abydos dla połączenia się z Ozyrysem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kultura starożytnego Egiptu