Podczas pobytu w Schnepfenthal w wolnych chwilach zajmował się obserwacją przyrody. W 1837 i 1839 odbył kilka podróży do Szwajcarii, północnych Włoch, Węgier, Galicji i Czech, a później zwiedził także Ostendę, Paryż i Strasburg. Zmarł w wieku 72 lat.

Praca naukowa Aby udostępnić grzyby ludziom, w 1831 roku napisał książkę „Die nützlichen und schädlichen Schwämme” („Jadalne i szkodliwe grzyby”). Ilustrowana była ręcznie wykonanymi litografiami. Po raz pierwszy pojawił się w niej opis borowika szatańskiego („Boletus satanas”). Jego toksyczność opisał na podstawie eksperymentu przeprowadzonego na sobie. Zajmował się także zoologią – głównie wężami. Jego książki „Schlangenkunde“ („Nauka o wężach”) oraz „Schlangen und Schlangenfeinde“ („Węże i ich wrogowie”) zawierają wiele własnych spostrzeżeń na temat biologii, żywienia i zachowania rodzimych gatunków wężów. Dużą popularność uzyskało jego 5-tomowe dzieło „Gemeinnützige Naturgeschichte“. Znajdujące się w nim opisy życia zwierząt wykorzystał później Alfred Brehm w swoim słynnym dziele „Życie zwierząt”. Lenz opublikował także zebrane przez dziesięciolecia w trzech obszernych tomach informacje o roślinach, zwierzętach i minerałach pochodzące od dawnych autorów od czasów starożytnych aż po czasy współczesne Lenzowi.