indonezyjski z Dżakarty, malajski Kupangu czy banjar) – pomimo roli odgrywanej przez języki narodowe – cieszy się silną pozycją na poziomie regionalnym.
Lingwistyczne ujęcie języków malajskich nie obejmuje wszystkich języków Malezji ani Indonezji. W granicach tych krajów funkcjonuje wiele rodzimych języków o dalekim pokrewieństwie z malajskimi czy też całkowicie z nimi niespokrewnionych (przedstawiciele różnych innych grup austronezyjskich oraz języki z rodzin nieaustronezyjskich: języki austroazjatyckie w Malezji i języki papuaskie w Indonezji).
Wiele spośród języków malajskich to zasadniczo języki izolujące, o niezbyt rozbudowanej strukturze morfologicznej. Nieco bardziej złożoną morfologią charakteryzuje się standardowy malajski/indonezyjski. Jednocześnie odmiany potoczne silnie odbiegają od profilu aglutynacyjnego, w który wpisuje się przede wszystkim język standardowy; do zaniku historycznych cech aglutynacyjnych przyczyniło się m.in. przyswajanie malajskiego/indonezyjskiego w charakterze języka drugiego (wraz z porzucaniem języków lokalnych).