W pierwszym etapie zaplanowano dwa dwumecze: pomiędzy mistrzami obu kontynentów (zwycięzca zdobywał awans, przegrany trafiał do drugiej rundy) oraz pomiędzy ich wicemistrzami (zwycięzca trafiał do drugiej rundy). W drugiej rundzie zaplanowano dwumecz między przegranym ze starcia mistrzów i zwycięzcą starcia wicemistrzów – zwycięzca awansował na Puchar Świata, a przegrany dostawał szansę na awans w barażu międzykontynentalnym.
W strefie Ameryki Północnej podjęto decyzję o rezygnacji z rozgrywek dla państw z Ameryki Środkowej oraz o automatycznym przyznaniu awansu do zmagań międzykontynentalnych dwóm drużynom: Stanom Zjednoczonym i Kanadzie. Te drużyny rozegrały dwumecz decydujący o rozstawieniu w fazie starć z ekipami z Ameryki Południowej – w pierwszym spotkaniu nieoczekiwanie wygrała Kanada, ale w rewanżu Stany Zjednoczone odrobiły stratę i awansowały do finału kwalifikacji amerykańskich.
W strefie Ameryki Południowej proces wyłonienia drużyn uczestniczących w fazie play-off zaplanowano dwuetapowo. W pierwszym etapie, miały odbyć się dwa mecze – Brazylii z Paragwajem oraz Chile z Kolumbią. Zwycięzcy tych spotkań mieli awansować do kolejnego etapu, na którym dołączyć do nich miał Urugwaj.