Bolesław Wojciech Wodecki (ur. 25 kwietnia 1897 w Iłży, zm. 3 stycznia 1940 w Łodzi lub w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w Iłży w rodzinie Marcelego i Marianny, z domu Jakubowskiej. Ukończył Szkołę powszechną w Iłży oraz gimnazjum w Radomiu. W 1914 r. W wieku 17 lat rozpoczął naukę w 1. Rosyjskim Korpusie Kadetów Księcia Konstantina Konstantynowicza w Kijowie, którą ukończył w stopniu chorążego (praporszczyk) w 1917 r. W 1918 r., awansowany do stopnia podporucznika, rozpoczął służbę w 3 pułku ułanów wchodzącym w skład Dywizji Ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego.

Od roku 1919 związany z 29. pułkiem Strzelców Kaniowskich w Kaliszu, początkowo jako dowódca pułkowego plutonu pionierów a następnie, od 1923 r. pułkowego plutonu łączności. Walczył w wojnie polsko – bolszewickiej w szeregach 29 pSK, podczas której został ranny. W latach 1928–1934 był wykładowcą w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie – Ostrowi Mazowieckiej. W 1935 r. ukończył kurs dowódcy batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty Rembertowie. W latach 1936–1937 dowodził Dywizyjnym Kursem Podchorążych Rezerwy 25 Dywizji Piechoty przy 29 pułku Strzelców Kaniowskich w Szczypiornie pod Kaliszem. W okresie od 20.11.1937 r. do 02.05.1938 r. pełnił obowiązki dowódcy III batalionu 29 pSK.